Testimonial Karolien Debecker in the light of being breastless

Ik was zo blij met de getuigenis van Karolien Debecker dit voorjaar

"Ik heb op MNM het programma Generation M, waarin ik mensen stimuleer taboes te doorbreken, maar ik doe dat van achter mijn muur. Dat voelde de laatste tijd niet goed meer aan. Onlangs had ik paralympiër Marieke Vervoort in de studio. Ik vroeg haar on air wat ze ervan vond dat mensen niet over hun beperking durven te praten. "Dat ze zo'n essentieel deel van zichzelf, waar ze zelfs trots op kunnen zijn, gewoon wegmoffelen, is onbegrijpelijk", zei ze. Ik voelde me heel klein worden. Ik besloot niet langer te veinzen."   http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20130315_00505442 

Als dat geen aanmoediging is ? Ik mis ook een stukje van mezelf - wel ja, twee stukjes - maar wat een gelukzak ben ik eigenlijk...
Ik kan nog:

• lopen, fietsen, zwemmen, voetballen (als ik dat zou willen natuurlijk), en
• schrijven, typen, knutselen, handwerken, iemand eens goed omarmen, en
• lezen, tv kijken, het wasvoorschrift op mijn T-shirt lezen - zij het met een loep ! - en
• horen hoe de vogels tsjilpen in de tuin en hoe de kinderen kwetteren op het schoolplein

want, hé, ik mis een stukje dat van mij was maar er blijft nog héél veel over van mij dat mij mij maakt. De vrouw die ik ben. Ook zonder borsten !

Freedom at last

Het 'borstloos' zijn geeft me een enorm gevoel van vrijheid. Toen er nog één borst was, had ik de keuze:

• geen BH met als gevolg één zielige, niet ondersteunde borst en geen pijn in mijn arm (okselklieruitruiming), of
• wèl een BH, pijn door de BH en een décolté met aan één kant de directe afgrond en aan de andere kant een zachte glooiing als overgang tussen borstbeen en (echte) borst.

Nu kan ik rondlopen zonder dat ik herinnerd word aan mijn kanker door een niet ondersteunde eenzaam loshangende borst, of door een pijnlijke arm. Bovendien loop ik véél minder kans op herval nu. Hoewel de kanker nog steeds terug kan opduiken in het overblijvende weefsel natuurlijk, maar dat zou ècht wel brute pech zijn !

In de besloten omgeving van vrienden, familie en ziekenhuispersoneel ervaar ik mijn leven zonder borsten - tot hiertoe - als bijzonder positief. Blij en opgelucht.

Het is natuurlijk maar de vraag hoe ik hier tegenover ga staan wanneer mijn leefwereld weer groter wordt...

Breast reconstruction ? Hell no !

Mensen die te weten komen dat ik - na vorig jaar mijn ene borst 'verloren' te hebben - nu ook mijn andere borst heb moeten afstaan, vragen bijna onmiddellijk:

En, ga je een reconstructie laten doen ?

Als ik te kennen geef dat ik dit betwijfel, is men verbaasd.
Dat lijkt mij zo vreemd... Waarom zou ik ?

• Het gevoel in mijn borsten is weg en zal nooit meer terugkomen. Ook niet met een reconstructie. De beleving van mijn vrouw-zijn doorheen zachte aanrakingen aan mijn borsten en tepels is voor mij voorgoed geschiedenis. 
• Kinderen voeden kan zo'n 'nepborst' ook niet. Het hele probleem van vervroegde menopauze door de kankerbehandelingen buiten beschouwing gelaten...

Mijn dierbare duo kan dus functioneel niet vervangen worden door zo'n plaatsvervangende hoop vet of siliconen.

Dan dringt zich de vraag op:

En het esthetische dan ??

Ja, het esthetische...

Bye boops, hi life !

Zo, ik loop nu al bijna een week zonder borsten rond. Vandaag ben ik voor het eerst gaan shoppen. Nu ben ik een aantal aanwinsten rijker waarin ik er nog steeds vrouwelijk uitzie. Het merendeel van mijn kleren onderlijnde 'de leegte' namelijk te veel. Vandaag voelde ook aan als 'mijn eerste blootstelling aan de buitenwereld'. Uit het pashokje komen om mezelf van op een afstand in een grotere spiegel te bekijken bijvoorbeeld. Oudere mensen kunnen verschrikkelijk staren heb ik gemerkt - soms kom je met een minder geslaagde T-shirt, trui, .. uit zo'n hokje tevoorschijn. Ach. Zou het wennen ? Of zal ik uiteindelijk toch overstag gaan...