Borstreconstructie, borstprothese of zonder borsten? Een visie.

De focus op een borstreconstructie na amputatie lijkt mij, persoonlijk, niet de beste oplossing. Ze is in mijn ogen wel typisch voor onze samenleving waar uiterlijk voorop staat.

Ik hoor te midden van de lotgenoten vaak zeggen: "Ik doe het voor mezelf."
Wel nu. Neen. En sta me toe dit kort te verduidelijken.

De ogen van onze samenleving zijn gericht op de borsten, billen, taille, haren, modieuze kleding etc. van de vrouw. (Ik hou het hier even bij de vrouw, hé. Ik heb geen flauw idee of er mannen zijn die hun borsten laten reconstrueren.) Kortom, het lijkt alsof ons uiterlijk bepaald wie we zijn.

Nochtans krijgen we het allemaal ergens in onze opvoeding aangereikt: het zijn ons gedrag en onze talenten die definiëren wie we echt zijn.Word ik iemand anders als ik één of twee borsten mis ?
Nee, ik ben nog steeds dezelfde. Ik houd nog steeds van lekker eten. Ik zie nog steeds dezelfde mensen graag. Ik heb nog steeds dezelfde karaktereigenschappen. En ga zo maar door. De essentie van mijn mens-zijn is dezelfde gebleven. Ik mis allen een stukje. Wel ja, twee. En daar moet ik mee (leren) leven.

Ik krijg MIJN borsten niet terug. Nooit meer.

Een reconstructie herstelt de buitenkant. Het spiegelbeeld dat we onszelf en anderen toewerpen. Het maakt het beeld weer conform met wat de wereld aanvaardbaar vindt.

Een reconstructie betekent weer een operatie. Dus weer anesthesie. Dus weer een - zij het dezer dagen klein - medisch risico. En weer kosten aan onze samenleving. (zeker als VLK verder blijft pleiten voor terugbetaling, ook al is dat enkel voor reconstructie met eigen weefsel).
Het betekent ook weer een revalidatie. En die kan soms best tegenvallen, zeker na een reconstructie met eigen weefsel. De plek waar weefsel werd weggenomen moet namelijk ook herstellen. Het gevoel op die plek keert ook niet altijd volledig terug. Dit is in mijn ogen toch ook iets om even stil bij te blijven staan.

Ga ik mijn borsten terug voelen na een reconstructie ? Nee !

Heb IK er dan op seksueel gebied iets aan ? Nee, ik ga geen opwinding ervaren als mijn partner mijn borsten aanraakt. Mijn partner misschien wel. Maar eerlijk waar, als mijn partner mij niet meer in mijn blootje wil zien met mijn littekens, dan stel ik me toch echt wel vragen. Het kan natuurlijk dat hij/zij daar problemen mee heeft, maar moet ìk een operatie ondergaan om dat probleem op te lossen ? Ik vind dat te gek voor woorden. Ach ja, iedere patiënt en ieder koppel moet dit natuurlijk voor zich uitmaken. Ik opper hier enkel mijn mening, hé.

Waarvoor ik pleit ?

Ik pleit voor aanvaarding van het anders zijn. 

In dit geval gaat het dan om de afwezigheid van borsten.
Het had even goed kunnen gaan over orthodontie met schoonheid als onderliggende reden. Niet orthodontie omwille van een ander probleem. Maar ja, waar is de grens ? Wanneer wel, wanneer niet ? Erg moeilijk.
Het had even goed kunnen gaan over het wel of niet hebben van een baard. Niet waar Conchita Wurst? En dan mag de een dat mooi en de ander dat lelijk vinden. Zolang we de persoon maar respecteren, los van zijn of haar uiterlijke verschijning. Daar draait het uiteindelijk om.
Anders zijn kan zoveel vormen aannemen. En mensen die - op welke manier dan ook - een beetje anders zijn doordat ze afwijken van 'de norm', die willen maar één ding: aanvaard worden voor wie ze zijn als persoon.

Laat ik een beetje doordravend mijn pleidooi samenvatten:

Terugbetalen van een borstreconstructie (met eigen weefsel of niet, dat doet er niet toe) en zelfs voor camouflagemiddelen zoals borstprotheses is in mijn ogen aanzetten tot onverdraagzaamheid. Het is namelijk aanzetten tot het weer 'conform de norm' worden. Het is een 'aanzetten tot' omdat het feit dat een reconstructie wordt terugbetaald, het anders zijn alleen maar meer in de verf zet.